“Eskiden iki Türk bir araya geldiğinde devlet kurardı.” Bugün aynı sözü söylesek, biri çıkar: “Devleti sonra kurarız da, önce şu adamı nasıl itibarsızlaştırırız?” der. Çünkü artık ortak hedefler kurmaktan çok, ortak hedefler yıkmayı seviyoruz. Son
“Eti senin, kemiği benim.” Bir zamanlar bu cümleyi duymayan yoktu. Özellikle 80’li ve 90’lı yıllarda büyüyen çocukların kulaklarına kazınmış bir deyimdir bu. Anne-babalar çocuklarını okula gönderirken öğretmene söylerdi. Öğretmen de bu sözü çoğu zaman bir
Hac farizası vesilesiyle Mekke sonrasında kutsal belde Medine’ye yola koyulduk. Salatı Selamlar ile Medine’ye yol alırken bir yandan da Resulullah efendimizin o kadar mesafeyi zorluklarla nasıl katettiğini düşünüyor ve gözyaşlarıma hakim olamıyorum. Kulaklarımızda Taleal bedru
Vakit Hac Vakti idi…. Hac öncesi tarifi imkansız duygularla birilerimiz Hacı olmak için kutsal topraklara yol alırken, birilerimiz anne, baba, kardeş, arkadaşlarımız ve sevdiklerimizi kutsal topraklara uğurlamanın heyecanını yaşadık. İnsan bazen binlerce kilometre yol alır
Bu ülkede, yani Makedonya’da yaşayan insanlar çok kültürlü bir toplumun parçalarıdır. Aslında hepimiz aynı ağacın farklı dalları gibiyiz. Fakat şunu fark ediyorum: Birlikte yaşamanın ve birlikte gelişmenin bölgede en güzel örneği olabilecekken, çoğu zaman birbirimizin
Yine bir yazımızla siz kıymetli dostlarımızı selamlıyoruz… Bir önceki yazımızda Makedonya Türkleri adına acı fakat inkâr edilemez bazı hakikatleri dile getirmeye çalışmıştık. Hamdolsun ki yazımız birçok insanımızın kalbine dokunmuş olacak ki, çok sayıda olumlu geri
Herkese bahar dolusu selam. 2026 yılının ilk aylarından itibaren, dünya ölçeğinde akıl ve izandan uzak gelişmelerin yoğunlaştığı bir döneme şahitlik ediyoruz. Küresel sistemde yaşanan kırılmalar, yalnızca büyük güçleri değil, bizim gibi daha küçük ve hassas
Sırbistan’da yaklaşan seçimlerde “Başbakanlık yarışına girmekten kaçınmanın bir yolunu arayan” Vuçiç için önemli bir yol kapandı gibi. Kendisi gibi uzun yıllar iktidarda olan, AB karşıtı politikalar izleyen ve son dönemde yine kendisi gibi İsraille yakınlaşan
Zamanın ruhu ağır. Şehirler kalabalık, kalpler tenha. Ekranların ışığı çoğaldıkça insanın yüzü soluyor. Gürültü büyüyor; merhametin sesi çoğu vakit cılız kalıyor. Modern dünyanın sert rüzgârı, insanı insandan uzaklaştıran garip bir serazat hâl üretiyor. Herkes serbest,
İnsanın babasını övmesi ayıp mıdır? Bilmem. Belki de. Ama ben babamı övmeyeceğim. Dikkat ve hafızamızın git gide köreldiği bu dijital çağda bazı şahitlikler solmadan geriye birkaç not bırakmak istiyorum sadece. Çoğumuz küçük bir an da
