Solmuşuz, sonbahar yapraklarını andıran bir görüntümüz var. Doğduğumuz, büyüdüğümüz, güldüğümüz, eğlendiğimiz evlerin kapılarını son kez kapatmıştık çünkü. Belki de sadece kısa bir süre sonra geri döneceğimizi ummuştuk. Ellerimizde bir bilet. Tek gidişlik. Gidişi olan ama
Evet sevgili Time Balkan okurları bugünkü yazımda –‘ Bize Neler Oluyor’- , doğrusu memleketim Makedonya Türklerinin birbirlerine kenetlenmesi yerine bazı durumlarda beliren ayrışmayı vurgulamaktır amacım. Son dönemde aramızdaki ayrışmayı çağrıştıran üç olayı örnek olarak
Magazin sitelerinde Arap ülkeleri başta olmak üzere, farklı farklı ülkelerden izledikleri dizinin mekanlarını görmeye gelen seyircilere, dizi hayranlarına gülüyordum. Meğerse yeni bir turizm türü belirlenmiş; bunlar ne dini turizm çerçevesinde mabetlere gider, ne alışverişe gider,
Osmanlı İmparatorluğunun çöküşünden itibaren Balkanlarda başlayan toprak paylaşımları uzun süre Yugoslavya’nın dağılımına kadar süre gelmiştir. Bulgaristan, Yunanistan ve Sırbistan gibi devletlerin arasında kalan Makedonya Cumhuriyeti 1945 sonrası kurulan Sosyalist Yugoslavya Federal Halk Cumhuriyeti devletinin lideri
Ülkelerin arasında sınırların olması, o sınırı geçmenize izin verdikleri sürece bir anlamı kalmamalı. Uzaklığa çare yok, ama o uzaklık hep vardı. Hele eskiden şartlar daha da zordu, yani ulaşım şimdi daha kolay. Üsküp, İstanbul’a Kars’tan
Makedonya, 8 Eylül 1991 yılında halkın %95’i Yugoslavya’dan bağımsızlığa evet diyerek ilk referandumunu evetle sonuçlandırmış oldu. Fakat o tarihten bugüne kadar kendisini tam olarak dünyaya anlatamadı. Benim ülkemin adı Makedonya’dır diye kabul ettiremedi. Çünkü Yunanistan’ın
Malum sosyal medya artık evimizin bir parçası, ailemizin de en değerli bireyi sayılıyor. Rumeli Mizahinin kurucusu nam-ı diğer Rumeli Sofrası olan Aşikâr Abamın sosyal paylaşım sayfasında gezerken bir afiş gözüme ilişti. ''Elveda Balkanlar'' yazıyordu afişte.
Herkesin bir hikâyesi var, Benim, senin onun… Ancak bu hepimizin hikâyesi, okunan ve bilinmeyen hikâyemiz. Gecenin ardından bazen sabahın gelişini seyrederiz. Aslında farkında olmadan rutin olarak yaşarız bu durumu. Mesela gurup vaktinde ara sıra rüyalarımız
Irkçı olmadığımı kaç defa yazmıştım. Hatta ırkın, ulusun benim için özel bir anlamı olmadığını. Beni diğerlerden ne iyi, ne de kötü yapan bir kimlik unsuru. Göz rengimin yeşil olması kadar benim. İsmim kadar, soyum, boyum
Üsküp’ün tam ortasından geçenlerin gözüne ilişen bir kule var. Doğrusu çocukluğumdan beri her gün silüetini gece de olsa gündüz de olsa gösterirdi bana. Hakkında türlü efsaneler de söylenirdi. En üst kubbesine saplanmış bir ok vardı,
